ΤΑ ΟΦΕΛΗ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΤΩΝ ΜΠΑΜΠΑΔΩΝ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

Σίγουρα η παρουσία της μητέρας στη ζωή ενός παιδιού κατέχει εξέχουσα θέση στη διαμόρφωση του χαρακτήρα και της ψυχοσύνθεσής του. Ποιος, όμως, μπορεί να αμφισβητήσει ότι η συμμετοχή του πατέρα στην καθημερινότητα των παιδιών, δεν είναι εξίσου, αν όχι κάποιες φορές περισσότερο, καταλυτική και ευεργετική για το ίδιο το παιδί;

Γράφει ο Γιάννης Ραφαηλίδης*

kids and daddy

Κάθε φύλο αντιλαμβάνεται διαφορετικά την έννοια της ανατροφής. Είτε για λόγους που έχουν τη ρίζα τους στο DNA μας, είτε απλά επειδή έτσι μάθαμε μεγαλώνοντας.

Την ώρα λοιπόν που η πλειοψηφία των μαμάδων θα παίξουν με τα παιδιά τους με κύριο χαρακτηριστικό των παιχνιδιών την ηπιότητα, τη στοργή και την ασφάλεια, οι μπαμπάδες θα ενθαρρύνουν τα μικρά να συμμετέχουν σε δραστηριότητες με δράση. Δε θα διστάσουν να τρέξουν μαζί τους, να παλέψουν, να τα πετάξουν ψηλά στον αέρα. Να τα ωθήσουν σε ανταγωνιστικές δραστηριότητες που θα τους μάθουν να κυνηγούν τα όριά τους και ταυτόχρονα να εξερευνήσουν τις σωματικές, αλλά κατ’ επέκταση και τις πνευματικές τους δυνατότητες.

Η ασφάλεια που παρέχει η μητέρα στο παιχνίδι της με τα παιδιά είναι κυρίως συναισθηματική και βασίζεται στο δέσιμο που υπάρχει σ’ αυτή την υπέροχη και άρρηκτη σχέση μητέρας – παιδιού. Αντίθετα, οι πιο “χαλαροί” όροι στο παιχνίδι με το μπαμπά, αυξάνουν τη δημιουργικότητα και τονώνουν την αυτοπεποίθηση του παιδιού.

Το ρίσκο είναι κάτι που οι μπαμπάδες δεν θα αποτρέψουν, συνήθως, από τα παιδιά τους να πάρουν. Σε πολλές περιπτώσεις θα το παροτρύνουν, οδηγώντας ενίοτε σε επιτεύγματα των μικρών ηρώων μας, που ακόμη και οι ίδιες οι μητέρες θα επικροτήσουν και θα θαυμάσουν.

Στη σοβαρότητα και αυστηρότητα που η καθημερινότητα εξαναγκάζει πολλές μαμάδες ο σύγχρονος τρόπος ζωής, ο λιγότερος μεν, αλλά εποικοδομητικότερος και αναμφίβολα χαλαρότερος, χρόνος που θα αφιερώσουν οι μπαμπάδες στα παιδιά τους θα έχει ευεργετική επίδραση σ’ αυτά. Η διασκέδαση, το έντονο παιχνίδι, οι στιγμές τρυφερότητας με τους “επιφανειακά” σκληρότερους μπαμπάδες, αποκτούν μια όμορφη διάσταση στις ψυχές των παιδιών. Η ηρωοποίηση του μπαμπά είναι συχνό φαινόμενο. Τα πρότυπα που το παιδί αναπτύσσει σπάνια θα αποκλίνουν από τα στοιχεία ενός πατέρα που ασχολείται με αυτά.

Πιο χαλαροί στην καθημερινότητα και χωρίς εμμονές σε “ανούσια” (στα μάτια των παιδιών) πράγματα, όπως τα μαθήματα, η καθαριότητα, το συμμάζεμα κτλ., οι μπαμπάδες συμπληρώνουν ένα μικρό κενό στην αντίληψη των πραγμάτων των παιδιών, σε σχέση με όσα (καλώς) τους επιβάλλουν οι μαμάδες. Δεκτικοί και αδύναμοι σε αντιστάσεις, τα νάζια και τα καλοπιάσματα πάνε και έρχονται στο δυνατό – αδύνατο φύλο. Και μέσα από την ευκαμψία αυτή, το παιδί μαθαίνει να αναζητά διαρκώς τρόπους και να εφευρίσκει τεχνάσματα για να πάρει την εύνοια του μπαμπά του. Μαθήματα αρκετά σημαντικά για τη ζωή τους…

Μαμάδες και μπαμπάδες είμαστε όλοι σημαντικοί στις ζωές των παιδιών μας. Ο καθένας μας συμβάλλει διαφορετικά στη διαμόρφωση του χαρακτήρα των παιδιών μας. Ο καθένας μας προσφέρει ότι καλύτερο μπορεί, ώστε να γίνουν ώριμα, σωστά και ευτυχισμένα άτομα στο μέλλον… αρκεί να ασχοληθούμε μαζί τους, και να τους προσφέρουμε όσο χρόνο και αγάπη μπορούμε…

rafailidis Γιάννης Ραφαηλίδης

Leave a comment