“ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΜΟΝΟ” ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΕ ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ

Τα περισσότερα παιδιά κάποια στιγμή κατά την παιδική ηλικία χρειάζεται να υποστούν ένα ιατρικό τεστ, μια εξέταση, μια διαγνωστική επέμβαση όπως αιμοληψία, ράμματα, μια ακτινογραφία, έναν υπέρηχο ή άλλη διαγνωστική εξέταση, λήψη ούρων με καθετήρα ή βελόνα, ένεση φαρμάκου, παρακεντήσεις κα. Οι ενέργειες αυτές μπορεί να χρειαστεί να γίνουν στο μαιευτήριο, στο νοσοκομείο ή στο ιατρείο. Ακόμα και μια απλή εξέταση σε παιδίατρο μπορεί να είναι επώδυνη και τραυματική εμπειρία για ένα παιδί, επομένως γονείς και επαγγελματίες υγείας χρειάζεται να κάνουν ό,τι μπορούν για να απαλύνουν τον πόνο των παιδιών κατά τη διάρκεια αυτών των διαδικασιών.

Ο πόνος αποτελεί την πιο συχνή δυσάρεστη εμπειρία για τα παιδιά, με αποτέλεσμα να είναι το συχνότερο αίτιο αναζήτησης νοσοκομειακής φροντίδας. Oι αντιδράσεις των γονέων στον παιδιατρικό πόνο παίζουν καθοριστικό ρόλο στη διαχείριση του πόνου από τα παιδιά. H χρήση διαφόρων μη φαρμακευτικών μεθόδων από τους γονείς, όπως η απόσπαση της προσοχής, τεχνικές χαλάρωσης, αλλά και το απλό κράτημα του χεριού από το γονέα, μπορεί να ελαττώσει τον πόνο που βιώνει το παιδί. Ασφαλώς και υπάρχουν περιπτώσεις, ελάχιστες όμως, όπου τα αυξημένα επίπεδα άγχους των γονέων, που σχετίζονται με τον πόνο του παιδιού, αντικατοπτρίζονται στα ίδια τα παιδιά με αποτέλεσμα να επηρεάζεται άμεσα η αντίδρασή τους και να αυξάνονται οι σωματικές τους αντιδράσεις.

Το ιδανικό λοιπόν, για την επιτυχή αντιμετώπιση του πόνου, προϋποθέτει τη συνεργασία των νοσηλευτών με τους γονείς, καθώς οι νοσηλευτές αξιολογούν τον πόνο και εκπαιδεύουν τους γονείς στη χρήση μη φαρμακευτικών μεθόδων ανακούφισης του.

ποτέ πια μονο

Στην Ελλάδα, σε αρκετά νοσηλευτικά ιδρύματα ισχύουν κάποιοι εσωτερικοί κανόνες, όπου δεν επιτρέπουν τους γονείς να παρίστανται μπροστά στην εκτέλεση ιατρικών πράξεων, όπως π.χ. ακόμα και μια αιμοληψία, και να βρίσκονται δίπλα στα παιδιά τους. Φυσικά, αναφερόμαστε σε περιπτώσεις όπου τα παιδιά έχουν τις αισθήσεις τους κι όχι για περιπτώσεις όπου έχει χορηγηθεί αναισθησία για χειρουργικούς λόγους.

Έτσι, πολλές φορές βρισκόμαστε μπροστά σε περιστατικά, όπου παιδιά, μόνα τους, στα χέρια του νοσηλευτικού προσωπικού κλαίνε γοερά και απελπισμένα. Ενώ, η απλή παρουσία του γονέα δίπλα τους, μπορούσε να απλοποιήσει τα πράγματα, να κάνει πιο εύκολη τη διαδικασία, να ηρεμήσει το παιδί και να απαλύνει τον πόνο του. Για ποιο λόγο υπάρχουν όμως αυτοί οι εσωτερικοί κανονισμού των νοσοκομείων; Υπάρχει η εντύπωση ότι με την απουσία των γονιών η καταστολή είναι πιο γρήγορη, πιο αποτελεσματική και γλυτώνει χρόνο από το προσωπικό. Και ο χρόνος κοστίζει, οπότε το προσωπικό πρέπει να ακινητοποιήσει γρήγορα το παιδί. Πιθανών να το επιβάλουν και τεχνικοί λόγοι, όπως το ότι το νοσηλευτικό προσωπικό δεν είναι νομικά καλυμμένο να κάνει κάποιες πράξεις, όπως η αιμοληψία, η οποία νομικά πρέπει να γίνεται από γιατρό.

Για το λόγο αυτό, έχει ξεκινήσει ένας αγώνας και έχει δημιουργηθεί η ομάδα “Ποτέ πια μόνα“, η οποία έχει και τη στήριξη του Συνηγόρου του Πολίτη και η οποία επιδιώκει την προστασία των Δικαιωμάτων του Παιδιού στα ελληνικά νοσοκομεία, ώστε οι γονείς να ασκούν ανεμπόδιστα το δικαίωμά τους να παρίστανται σε ιατρικές πράξεις δίπλα στα ανήλικα τέκνα τους. Μπορείτε να συστρατευτείτε κι εσείς και να ενώσετε τη φωνή σας μαζί τους, στηρίζοντας τη προσπάθεια τους, υπογράφοντας το σχετικό αίτημα που έχει δημιουργηθεί ΕΔΩ, το οποίο θα επιδοθεί στα Υπουργεία Δικαιοσύνης, Υγείας και Δημόσιας Τάξης.

Ακολουθεί το κείμενο του υπομνήματος που είναι προς υπογραφή

Ανήλικα παιδιά ουρλιάζουν από το φόβο της εγκατάλειψης, καθηλωμένα από αγνώστους, μακριά από τους γονείς και τους κηδεμόνες τους, απειλές και άρνηση από επαγγελματίες υγείας να εκτελέσουν το καθήκον τους αν οι γονείς δεν απομακρυνθούν, θέτοντας σε κίνδυνο την ίδια τη ζωή του ανήλικου ασθενή, διαταγές για απομάκρυνση υπό τη βαρύτητα ενός άτυπου εσωτερικού κανονισμού, ανήμποροι γονείς να αγωνιούν έξω από κλειστές πόρτες. Η καθημερινή πραγματικότητα στα ελληνικά νοσοκομεία κατά την τέλεση ιατρικών πράξεων σε ανήλικους.

Τέτοιου είδους πρακτικές αποτελούν παραβάσεις των άρθρων 2, 5, 21,25 του Συντάγματος, της Διεθνούς Σύμβασης για τα δικαιώματα του παιδιού (άρθρα 3,9,23,24), του Αστικού Κώδικα (1510 επ.), των δικαιωμάτων του νοσοκομειακού ασθενή στο Νόμο 2071/1992 άρ 47 και του Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας.

Η σχετική εισήγηση (http://parents.org.gr/images/upload/pote_pia_mona_pdf.pdf) από το Συνήγορο του Πολίτη επισημαίνει την ανάγκη για ενθάρρυνση της παρουσίας των γονέων κατά την τέλεση ιατρικών πράξεων, σε αντίθεση με την πάγια τακτική απομάκρυνσής τους, η οποία ακολουθείται στα ελληνικά νοσοκομεία.

Eπιδιώκουμε την προστασία των Δικαιωμάτων του Παιδιού στα ελληνικά νοσοκομεία, ώστε οι γονείς να ασκούν ανεμπόδιστα το δικαίωμά τους να παρίστανται σε ιατρικές πράξεις δίπλα στα ανήλικα τέκνα τους, να τα παρηγορούν και να είναι η φωνή τους, την οποία, λόγω της ηλικίας, δεν έχουν.

Αιτούμαστε της οριστικής επίλυσης του προβλήματος με έκδοση εγκυκλίου οδηγίας στους αρμόδιους αποδέκτες, νοσηλευτικά ιδρύματα, ιατρικό κ νοσηλευτικό προσωπικό για το καλό των παιδιών μας, για μια δημόσια υγεία αξιοπρέπειας για τα παιδιά μας.