ΝΤΟΚΙΜΑΤΕΡ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ

Ντοκιμαντέρ για παιδιά στο 16ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης

Αίθουσα Σταύρος Τορνές (Αποθήκη 1, Λιμάνι)
17-21 Mαρτίου, 9:00-11:00 & 11:00-13:00

documentary festival

Το 16ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου αιώνα παρουσιάζει και φέτος μικρού μήκους ταινίες τεκμηρίωσης, που έχουν γυριστεί ειδικά για παιδιά και εφήβους. Οι ταινίες προέρχονται από τη Σουηδία, την Ελλάδα, τη Δανία, τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία, την Πολωνία και τη Ρωσία. Τα ντοκιμαντέρ θα παιχτούν σε ειδικές προβολές για σχολεία από τη Δευτέρα 17/3 έως και την Παρασκευή 21 Μαρτίου 2014. Η ζώνη εκπαιδευτικών προβολών του 16ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου αιώνα φιλοδοξεί να καλλιεργήσει το ενδιαφέρον των μαθητώνγια το ντοκιμαντέρ και να τους εξοικειώσει με το συγκεκριμένο αφηγηματικό είδος.
Η είσοδος στις προβολές είναι ελεύθερη.

ΤΑΙΝΙΕΣ

Ζηλεύω / του Κλάους Κγέλντσεν
Μια τάξη μαθητών της Δ΄ Δημοτικού συζητούν, γράφουν και ζωγραφίζουν με θέμα τη ζήλεια και τα συναισθήματα που σου προξενεί. Είναι εντάξει να ζηλεύει κανείς, ή είναι κάτι που πρέπει ν’ αποφεύγoυμε; Η διαχείριση της ζήλειας είναι το θέμα της ημέρας στο σχολείο. Ακόμα κι αν είσαι υπέροχος, είναι ένα πολύ δυσάρεστο συναίσθημα που φέρνει πόνο στο στομάχι σου. Κάποιοι λένε πως πρέπει να ντρέπεσαι αν νιώθεις ζήλεια, αλλά δεν είναι έτσι. Είναι κάτι που έρχεται και φεύγει, όπως λέει ένα αγοράκι. Και καλή τύχη!

Μαθαίνω την Αμερική / των Ζαν-Μισέλ Ντισάρ, Γκίτε Πενγκ
Στην Αμερική, ένα στα τέσσερα παιδιά είναι γόνος μεταναστών. Ήρθαν για να μείνουν και είναι το μέλλον της χώρας. Το πώς θα τους καλωσορίσει αυτή η χώρα θα καθορίσει τη φύση της διαρκώς αναδυόμενης ταυτότητάς τους στα επόμενα χρόνια. Στο Διεθνές Λύκειο του Λαφαγιέτ, ένα δημόσιο λύκειο του Μπρούκλιν για άρτι αφιχθέντες μετανάστες απ’ όλον τον κόσμο, πέντε έφηβοι βάζουν τα δυνατά τους να μάθουν αγγλικά, να προσαρμοστούν σε οικογένειες που δεν έχουν δει για χρόνια, και να δημιουργήσουν ένα δικό τους μέλλον ενώ ενηλικιώνονται σε μια ξένη γη. Μέσω αυτών των πέντε ζωηρών νέων, μέσα από τις ιστορίες και τους αγώνες τους, «μαθαίνουμε την Αμερική».

Κριστίν Μπέιμπαρς /της Αντιγόνη Δαβάκη
Μια κουβέντα με την Κριστίν, την ογδοντάχρονη ιδιοκτήτρια ενός παιχνιδάδικου στο βόρειο Λονδίνο, είναι ένα μάθημα σχετικά με τις αξίες της ζωής και την αυθεντικότητα. Πάνω απ’ όλα είναι μια πηγή έμπνευσης, σε κινητοποιεί να ξεκινήσεις να δημιουργείς, να χρησιμοποιείς τα χέρια σου, αλλά, κυρίως, ν’ αλλάξεις τον τρόπο σκέψης σου. Τα παιχνίδια χρησιμοποιούνται ως μέσο για να αναδείξουν την Κριστίν και τις αξίες της, που κάνουν εφικτό τον κόσμο της. Η ταινία επιχειρεί να αποτελέσει ένα μικρό ταξίδι απόδρασης από την πραγματικότητα, αλλά ταυτόχρονα και επιστροφής σε ό,τι έχει πραγματικά σημασία – κι είναι αυτό που σου προσφέρει μια επίσκεψη στην Κριστίν.

Ψέματα / του Γιόνας Όντελ
Τρεις απολύτως αληθινές ιστορίες για το ψέμα. Σε τρία αυτοτελή επεισόδια, βασισμένα σε συνεντεύξεις, συναντούμε έναν ληστή που, όταν συλλαμβάνεται, ισχυρίζεται πως η δεύτερη δουλειά του είναι λογιστής· ένα αγόρι που πιάνει τον εαυτό του να λέει ψέματα, ομολογώντας ένα αδίκημα που δεν διέπραξε· και μια γυναίκα της οποίας ολόκληρη η ζωή ήταν μια αλληλουχία από ψέματα.

Ο άνθρωπος που έκανε τους αγγέλους να πετούν / της Βικτόρια Σιμάνισκα
Ένα σπαρακτικό και τρυφερό πορτρέτο του Ευρωπαίου μαριονετίστα Μίχαελ Μέσκε, ο οποίος μετά από μια ζωή δημιουργίας ανθρώπινων, σχεδόν, χαρακτήρων, ενέπνευσε ακροατήρια διάφορων εθνικοτήτων να στοχαστούν πάνω σε κοινά θέματα – τα βάσανα και τους μπελάδες της ζωής· την προδοσία· την αγάπη· το φόβο· το θάνατο· την ηθική και την κυριαρχία στο κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο της καταπίεσης, της κτηνωδίας και του αγώνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ο Μέσκε παρουσιάζει με τρόπο δεξιοτεχνικό τη διαρκή πάλη ανάμεσα στο καλό και στο κακό. Το αντικαθρέφτισμα που δημιουργείται ανάμεσα στη μαριονέτα και στον άνθρωπο μέσα από τις ιστορίες του Μέσκε είναι αυτό που ο ίδιος αποκαλεί άσκηση της ζωής και που αποτελεί την ουσία του ντοκιμαντέρ αυτού.

Ένα ρωσικό παραμύθι / του Τζέικ Μομπς
Ένα ντοκιμαντέρ χαρακτήρων που ακολουθεί μια συμμορία εφήβων που ζουν στους δρόμους της πόλης Περμ της Ρωσίας, άλλοτε γνωστής για τα εργοστάσια πυρομαχικών της. Όλοι τους γεννήθηκαν κατά τη διάρκεια της διάλυσης της Σοβιετικής Ένωσης, είναι η γενιά των παιδιών της Ρωσίας που κατέληξε στους δρόμους, ως αποτέλεσμα των ταραχών. Τώρα, στο κατώφλι της ενήλικης ζωής, έχουν δημιουργήσει τη δική τους κοινωνία στους δρόμους προκειμένου να επιβιώσουν. Αλλά μπορεί άραγε αυτή η κατασκευασμένη «οι- κογενειακή μονάδα» να υπομείνει τη σκληρή πραγματικότητα της κατάχρησης ναρκωτικών, της κακοποίησης και των εσωτερικών ηθικών αντιφάσεων; Ή θα προκύψουν τα ίδια ηθικά διλήμματα με αυτά που είχε η Σοβιετική Ένωση όταν οδηγήθηκε στη διάλυση;

Περισσότερες πληροφορίες για το 16ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης μπορείτε να βρείτε στην επίσημη ιστοσελίδα http://tdf.filmfestival.gr/